yorum yokk

hayatımın neresinden tutsam;
cılız,çürük bir dal parçası gibi kırılıp dağılıyor...
kaçıyorum...
korktuğum için...
kendime bile ifade edemediğim bir korku var içimde...
olduğum sahibiyim diyebildiğim herşeyden ,
korkuyorum...
korkumun temeli bir kaç saatte atılmış bir gece kondu temeli kadar...
içinde olduğu duruma göre sağlam genel anlamda yetersiz...
kaçıyorum...
gecenin karanlığından,
gündüzün aydığından,
akıp giden zamananın aksi yönünde,
kaçıyorum...
taze çıkmış bir ekmek kokusu geliyor burnuma ...
çıtır çıtır kabuğunu hayal ederken buluyorum kendimi...
çok gerçekçi geliyor...
tekrar korkuyorum...
günlerdür yaptığım en iyi şey belkide kaçışlarım...
zamandan,hayattan,sen ,kendimden....
yorulmuyorum....
yorumlayamıyorum....
korkuyorum...
yapabildiğimin en iyisini yapıyorum aslında
ve sebebi bile belli olmayan bu korkudan kaçıyorum..